Χιλιάδες χρόνια τώρα καίγεται σαν λιβάνι κατά τη διάρκεια πνευματικών και θρησκευτικών τελετών. Όταν καεί, το κεχριμπάρι απελευθερώνει ευωδιαστό άρωμα πεύκου. Εξαιτίας την οργανικής του φύσης, το χρώμα του κεχριμπαριού συχνά ποικίλλει και εξαρτάται α) από το είδος του κωνοφόρου δέντρου, β) από τα συστατικά του εδάφους με τα οποία ήρθε σε επαφή το ρετσίνι γ) από τις θερμοκρασίες και τις πιέσεις που έχει δεχτεί κατά τη διάρκεια των εκατομμυρίων χρόνων που ήταν μέσα στη γη. Οι χαμηλές θερμοκρασίες και πιέσεις δίνουν ανοιχτόχρωμες αποχρώσεις του κίτρινου ή του χρυσού. Όσο αυξάνονται τόσο σκουραίνει το χρώμα και κυμαίνεται από μελί έως σκούρο καφέ. Για το κεχριμπάρι η παράδοση λέει ότι χαρακτηρίζεται ως το κατ’ εξοχήν φυσικό φυλακτό καθώς: - Απορροφά όποια αρνητικότητα βρίσκει είτε ως πάθηση στο φυσικό σώμα, είτε ως εγκλωβισμένη αρνητική ενέργεια.